W historii Warszawy i całej Polski szczególne miejsce zajmują kobiety, które wniosły ogromny wkład w rozwój społeczeństwa, walkę o niepodległość i prawa człowieka. Jedną z najwybitniejszych postaci jest Stanisława Filipina Paleolog. Po przeczytaniu biografii Stanisławy Paleolog będziesz zaskoczony, ponieważ nawet współczesnemu człowiekowi trudno sobie wyobrazić, jak jedna osoba mogła zrobić tak wiele dla swojego kraju. Stanisława Paleolog była jedną z pierwszych kobiet w wojsku, majorem Wojska Polskiego, komisarzem Policji Państwowej, kapitanem Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Kobieta brała udział w czterech wojnach i aktywnie walczyła o niepodległość Polski i prawa człowieka. Ponadto Stanisława Paleolog jest jedną z najbardziej znanych działaczek XX wieku, która walczyła z prostytucją i handlem ludźmi.
Stanisławie Paleolog udało się udowodnić całemu światu, że zasady i walka nie mają płci. Niesamowitą historię polskiej działaczki opowiemy w naszym artykule na warsawka.eu.
Nieustanna walka Stanisławy Paleolog
Stanisława Paleolog urodziła się 4 maja 1892 r. we wsi Rumno (współczesny obwód lwowski, Ukraina). O dzieciństwie Stanisławy nie wiadomo prawie nic. Przed I wojną światową Stanisława Paleolog mieszkała z rodziną we Lwowie, gdzie studiowała najpierw w szkole z internatem dla dziewcząt, a później w Akademii Handlowej. Po wybuchu I wojny światowej Stanisława Paleolog wraz z rodziną przeniosła się do Wiednia. To właśnie w tym okresie Stanisława postanowiła poświęcić swoje życie pomocy wojsku i walce o niepodległość. Kiedy Paleolog miała zaledwie dwadzieścia dwa lata, zaczęła opiekować się rannymi żołnierzami w Wiedniu. Za to zresztą władze austriackie odznaczyły ją Krzyżem Zasługi.
W 1916 r. Stanisława Paleolog wróciła do ojczyzny. Po ukończeniu studiów podjęła pracę w Dyrekcji Kolei oraz w Biurze Rachunkowym Gubernatora. Jednocześnie Paleolog aktywnie uczestniczyła w pracach Polskiej Organizacji Wojskowej, a w 1918 r. wstąpiła do Straży Cywilnej. W bardzo młodym wieku Stanisława brała udział w walkach o Lwów, po których rozpoczęła służbę jako sanitariuszka i kurierka. Jednocześnie była członkinią Społecznego Komitetu Kobiet Polskich. Jako kurierka Stanisława Paleolog wielokrotnie narażała własne życie, aby wypełnić swoje obowiązki. Potrafiła niepostrzeżenie przedostać się na linię frontu, by pomóc wojsku w walce o Lwów. Za swoje wielkie zasługi i udział w walkach o Lwów Stanisława Paleolog została odznaczona Krzyżem Niepodległości, Walecznych, Orląt i wieloma innymi prestiżowymi odznaczeniami.
Podczas I wojny światowej Stanisława Paleolog została ciężko ranna, ale nie zmusiło jej to do odejścia ze służby. Trudno sobie wyobrazić, jak tak młoda dziewczyna znalazła w sobie tyle odwagi i męstwa, by kontynuować walkę o niepodległość.
Praca w Milicji Obywatelskiej
W 1918 r. Paleolog rozpoczęła pracę w Milicji Obywatelskiej, później uczestniczyła w tworzeniu Ochotniczej Legii Kobiet, do której wstąpiła w grudniu 1918 roku. W Legii Stanisława Paleolog nadal pracowała jako kurierka, ale większość czasu poświęcała tworzeniu w Polsce milicji kobiecej. Nie tylko kierowała jednym z wydziałów policji kobiecej, ale także dokładała wszelkich starań, aby usprawnić pracę organów ścigania w Warszawie i innych miastach. W tym celu Stanisława Paleolog komunikowała się z przedstawicielami policji zagranicznych, pokazując na własnym przykładzie, że nie ma nic ważniejszego niż niezależność i moralność.
Walka z prostytucją i handlem ludźmi
Stanisława Paleolog przez całe życie walczyła o niepodległość. Marzyła o życiu w kraju, w którym wartości moralne byłyby priorytetem. Zdecydowanie potępiała prostytucję, którą uważała za problem społeczny spowodowany niskim poziomem kultury i brakiem moralności. Stanisława Paleolog wniosła ogromny wkład w przeciwdziałanie prostytucji i handlowi ludźmi. Brała udział w Kongresie Paryskim, gdzie dzieliła się sukcesami polskiej policji kobiecej w walce z największymi problemami społeczeństwa. Ponadto Stanisława Paleolog pomogła w utworzeniu ośrodka resocjalizacyjnego dla dziewcząt, które padły ofiarą prostytucji i handlu ludźmi.
Polska policja kobieca i jej rola w życiu publicznym
Dla współczesnego człowieka udział kobiet w niemal wszystkich instytucjach jest czymś powszechnym. Jednak jeszcze w XX wieku kobiety miały nieco ograniczone prawa, a utworzenie polskiej policji kobiecej było prawdziwą rewolucją. Włączenie kobiet do organów ścigania to ogromna zmiana społeczna.
W XX wieku nie było zbyt wielu wakatów, które pozwoliłyby kobietom łatwo znaleźć pracę w organach ścigania. Nawet jeśli im się to udawało, obowiązki kobiet były raczej ograniczone, ponieważ nie uważano ich za tak zdolne jak mężczyźni.
Pierwsze jednostki policji złożone wyłącznie z kobiet zaczęły powstawać po I wojnie światowej. Stało się to pod naciskiem organizacji feministycznych, które nie tylko walczyły o prawa kobiet, ale także próbowały wyeliminować prostytucję i handel ludźmi. W wielu krajach kobiece oddziały policji zajmowały się głównie papierkową robotą i rozwiązywaniem problemów społecznych, jedynie w Polsce kobiety miały możliwość walki z handlem ludźmi, prostytucją, sutenerstwem i innymi poważnymi przestępstwami. Nawiasem mówiąc, to właśnie polska policja kobieca była uważana za najlepszą na świecie i zawdzięczamy to Stanisławie Paleolog.
Wpływ Stanisławy Paleolog na powstanie policji kobiecej w Polsce
Polska Policja Państwowa zaczęła rozważać pomysł utworzenia jednostek policji kobiecej dopiero w 1923 r., kiedy przestępczość nieletnich, handel ludźmi i prostytucja zaczęły szybko rozprzestrzeniać się w całym kraju. Stanisława Paleolog była szefową II Departamentu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i to ona przyczyniła się do powstania policji kobiecej. Zezwolenie dla kobiet na ubieganie się o stanowiska w regularnej policji zostało podpisane pod koniec lutego 1925 roku. W tym czasie zorganizowano specjalne kursy szkoleniowe dla zainteresowanych kobiet. Nawiasem mówiąc, selekcja kandydatek była bardzo interesująca. Do szeregów policji kobiecej mogły wstępować wyłącznie kobiety niezamężne lub wdowy bezdzietne w wieku od dwudziestu pięciu do czterdziestu pięciu lat. Kobiety musiały być w doskonałym zdrowiu, a co najbardziej zaskakujące, istniały ograniczenia dotyczące wzrostu i wyglądu: kobiety mogły mieć tylko 164 cm wzrostu i krótkie włosy. Wstępując w szeregi policji kobiecej w Polsce, kandydatki musiały obiecać, że nie założą rodziny przez dziesięć lat od rozpoczęcia służby — takie ograniczenia były dość surowe, ale konieczne.
Jednostki policji kobiecej zaczęły współpracować z wieloma organizacjami pozarządowymi, które walczyły z prostytucją, handlem ludźmi i sutenerstwem.
Po tym, jak Stanisława Paleolog została szefową oddzielnej komendy policji kobiecej, usprawniono system rekrutacji kandydatek i poprawiono warunki służby. Jednostki policji kobiecej powstały nie tylko w Warszawie, ale także w Łodzi, Krakowie, Lwowie i Wilnie, a w wielu innych miastach powstały tzw. brygady kryminalne złożone wyłącznie z kobiet.
Stanisława Paleolog była nie tylko założycielką polskiej policji kobiecej. Wniosła ogromny wkład w jej rozwój, była symbolem niezłomności i wzorem dla wielu kobiet i mężczyzn.