Była polską tłumaczką, poetką i malarką – pisze warsawka.eu. Mówimy o Jadwidze Sienkiewicz z Warszawy. W tym artykule bardziej szczegółowo opowiemy o jej działalności.
Młodość
Jadwiga Sienkiewicz urodziła się w 1883 roku w Warszawie w rodzinie polskiego nowelisty. Jej ojciec był wówczas bardzo znanym pisarzem. Henryk Sienkiewicz znacząco wpłynął na przyszłość swojej córki. Do 1908 roku Jadwigą opiekowali się dziadkowie. Później już coraz więcej czasu spędzała z rodzicami. Dziewczyna dość często podróżowała z ojcem do różnych europejskich uzdrowisk, ponieważ był on chory na gruźlicę.
Jadwiga otrzymała wykształcenie domowe. Dzięki swojej ciężkiej pracy opanowała biegle trzy języki, w tym angielski, niemiecki i francuski. Już w dojrzałym wieku dziewczyna zainteresowała się malarstwem. W 1908 roku Jadwiga rozpoczęła studia artystyczne w jednej z warszawskich uczelni, następnie kontynuowała je w Paryżu. Zazwyczaj dziewczyna malowała kwiaty i pejzaże przeważnie techniką akwarelową i olejową. We Francji miała okazję uczęszczać na wykłady francuskiego filozofa Henriego Bergsona.
Działalność twórcza
Jadwiga wielokrotnie pomagała ojcu w pracy. W szczególności zilustrowała niektóre jego dzieła. Ponadto dzięki znajomości kilku języków dziewczyna pomagała Henrykowi Sienkiewiczowi w korespondencji zagranicznej. W 1910 roku Jadwiga zaczęła tłumaczyć dzieła znanych autorów.
Kiedy wybuchła I wojna światowa, rodzina Sienkiewiczów zmuszona była opuścić Warszawę. Osiedlili się w szwajcarskim mieście Vevey. W tym okresie Jadwiga pomagała ojcu w jego obowiązkach prezesa Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. W 1915 roku kobieta wróciła do Polski, gdzie rozpoczęła pracę jako pielęgniarka w szpitalu legionowym. Już po zakończeniu wojny Jadwiga zdecydowała się wstąpić do wojska jako ochotniczka. W rezultacie brała udział w wojnie polsko-sowieckiej wraz z innymi Polakami. W 1921 roku Sienkiewiczówna została zdemobilizowana.
W okresie międzywojennym Jadwiga powróciła do tłumaczeń. W szczególności udało jej się przetłumaczyć „O niewoli i wielkości służby wojskowej” oraz „Listy o Polsce”. Autorem ostatniej pracy był Belg Charles Sarolea, który poinformował europejską opinię publiczną o tym, jak żyje Polska po odzyskaniu niepodległości. Po przetłumaczeniu tego dzieła belgijski pisarz zaproponował kobiecie posadę na Uniwersytecie w Edynburgu, jednak Jadwiga nie przyjęła propozycji. Prawdopodobnie wpływ na jej decyzję miał ślub Jadwigi z polskim pisarzem Tadeuszem Korniłowiczem.
Wydawało się, że w życiu warszawskiej poetki wszystko się uspokoiło. Kochająca rodzina, ulubiona praca – dokładnie to, czego potrzeba do szczęścia. Jednak II wojna światowa zmieniła życie Jadwigi. W 1939 roku NKWD aresztowało jej męża, który był już wówczas oficerem Wojska Polskiego.
Sienkiewiczowej udało się przeżyć II wojnę światową i powstanie warszawskie. Po tych wszystkich wydarzeniach mieszkanie pisarki zostało spalone, w rezultacie czego zniszczono wiele pamiątek rodzinnych, w tym listy jej ojca do jej matki, które były pisane jeszcze przed ich ślubem. Po II wojnie światowej Jadwiga przez jakiś czas mieszkała w Krakowie. W 1950 roku pisarka powróciła wreszcie do Warszawy. Kontynuowała pracę tłumaczeniową. W tym okresie Sienkiewiczówna przetłumaczyła ascetyczne dzieło Kolumba Marmiona i Josepha Marie’a Perrina „Zjednoczenie z Bogiem. W tajemnicy Ojca” oraz „Wagner, historia artysty”. Tłumaczyła także nowele Oscara Wilde’a i Thomasa Hardy’ego.
Jadwiga Sienkiewicz zmarła w 1969 roku w Warszawie. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym. Córka Jadwigi Maria Korniłowicz kontynuowała działalność matki.