Przez całe swoje życie Alina Ślesińska tworzyła. Warszawska artystka i rzeźbiarka stworzyła wspaniałe dzieła, które podbiły serca niejednego konesera sztuki. Ale jak rozpoczęła się podróż Ślesińskiej? W tym artykule na warsawka.eu porozmawiamy szerzej o warszawskiej artystce i feministce.
Początek kariery
Alina Ślesińska urodziła się w 1922 roku w Poznaniu. Już od dzieciństwa dziewczyna zaczęła interesować się sztuką, więc po ukończeniu szkoły wstąpiła na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Studiowała w pracowni rzeźby Xawerego Dunikowskiego. W 1950 przeniosła się do Warszawy, gdzie kontynuowała naukę w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.
W 1957 roku w Warszawie odbyła się jedna z pierwszych wystaw Aliny. Zaprezentowano tam takie prace jak „Włosy”, „Akt” i „Macierzyństwo”. Dzięki temu jej twórczość została doceniona przez lokalnych krytyków, a artystka otrzymała zaproszenie do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu. To właśnie we Francji udało jej się zorganizować kolejną wystawę indywidualną, która przyniosła jej popularność i zapoczątkowała dekadę sukcesów w Polsce i za granicą. Później jej prace można było zobaczyć w innych krajach Europy, Ameryki i Afryki. Dzięki tym prezentacjom wzrosło zapotrzebowanie na rzeźby i obrazy Ślesińskiej. Jej najpopularniejszymi dziełami były „Macierzyństwo” i „Pomnik Prezydenta Nkrumaha”.
Dalsza działalność
W 1967 roku Alina podjęła decyzję o opuszczeniu Polski i przeprowadzce na stałe do Londynu. Na obczyźnie tęskniła za ojczyzną, dlatego trzy lata później wróciła do Warszawy. Tutaj nadal tworzyła, jednak aż do śmierci została niemal całkowicie wykluczona z instytucjonalnego obiegu sztuki.
Ślesińska zajmowała się przede wszystkim rzeźbą, ale także malarstwem, grafiką i tkaniną artystyczną. Realizowała także projekty architektoniczne. Jej spuścizna obejmuje kilka rzeźb i modeli gipsowych, a także liczne szkice rysunkowe. Przechowywane są one głównie w zbiorach publicznych w kraju, w szczególności w Muzeach Narodowych w Warszawie, Poznaniu i Wrocławiu, Muzeum Architektury we Wrocławiu oraz za granicą w Rijksmuzeum Kroller-Müller w holenderskim mieście Otterlo oraz w Fonds National d’Art Contemporain w Paryżu.
Na początku swojej kariery Ślesińska starała się zmieniać architekturę Warszawy, dlatego większość jej rzeźb nawiązywała do historycznych gmachów stolicy. Później Alina zapoznała się z twórczością Henry’ego Moore’a, który całkowicie zmienił jej wizję sztuki. Wtedy zainteresowała się rzeźbą figuratywną. W kolejnych jej pracach figuratywność staje się coraz bardziej aluzyjna, np. w „Heloiza i Abelard”. Były to odważne rzeźby, które później zainspirowały Alinę do stworzenia kilku pomnikowych projektów, m.in. „Pomnika Piotra Curie i Marii Skłodowskiej-Curie” w Lublinie.
Na początku lat 60. Ślesińska w swojej pracy „Propozycje dla architektury” próbowała zatrzeć granicę pomiędzy formą rzeźbiarską a projektem architektonicznym. Projekt ten obejmował „Most”, „Kościół”, „Stadion” i „Dwupoziomowe miasto”. Prace te przypominały utopijne projekty architektoniczne i urbanistyczne awangardy, a także futurologiczne wizje rodem z filmów science fiction. To właśnie „Propozycje dla architektury” przyniosły Alinie Ślesińskiej największy rozgłos i uznanie w kraju i za granicą.
Generalnie przez całą swoją karierę warszawska artystka próbowała przełożyć swoje wizje na konkretne projekty architektoniczne i urbanistyczne. W ostatnich latach życia Alina Ślesińska zajmowała się głównie malarstwem, czasem powracając do architektury futurystycznej. Warszawska artystka zmarła w 1994 roku w Warszawie. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim.