Jadwiga Golcz to warszawska fotografka, której udało się wpłynąć na samorealizację kobiet. Była emancypantką, bowiem dążyła do popularyzacji piękna Półek za pomocą obiektywu. W tym artykule na warsawka.eu przybliżymy bliżej historii warszawskiej fotografki.
Początek działalności
Jadwiga Golcz urodziła się w Gradowie. Pochodziła z wielodzietnej rodziny, miała bowiem jeszcze czterech braci i sióstr. Podczas nauki w szkole dziewczyna dowiedziała się, że w Warszawie istnieje atelier fotograficzne, którym zarządza kobieta. Było to wówczas dość niezwykłe. Jadwiga już w młodym wieku miała dość estetyczne spojrzenie, dlatego informacja o istnieniu takiego zakładu bardzo zainteresowała dziewczynę.
W 1879 roku w rodzinie Golczów zmarł ojciec, więc matka zdecydowała się przenieść z dziećmi do Warszawy. Ta przeprowadzka przybliżyła Jadwigę do celu. Niestety w tym okresie wspomniane wyżej studio fotograficzne zaprzestało swojej działalności. Później swój zakład w Warszawie otworzyła Maria Nowaczyńska, w którym ona zatrudniała wyłącznie kobiety.
W mieście Jadwiga zdobyła wykształcenie w żeńskiej pensji im. Jadwigi Sikorskiej. Szkoliła się rysunku i malarstwa u Wojciecha Gersona. Podczas studiów dziewczyna poznała Edwarda Troczewskiego, który nauczył ją fotografii. Później mężczyzna zatrudnił Jadwigę w swoim zakładzie, gdzie ona praktykowała fotografię.
Za obiektywem
Z usług fotograficznych Jadwigi Golcz korzystało wiele znanych postaci, zwłaszcza Bolesław Prus i Henryk Sienkiewicz. Portrety zamawiali głównie znani warszawiacy. Na zdjęciach wyróżniali się ekstrawaganckim ubiorem lub rekwizytami, m.in. strzelbą, skrzypcami, lalką i wachlarzem. W trakcie swojej działalności Jadwiga czasami ujmowała całą sylwetkę swoich klientów, a czasami ukazywała jedynie popiersie. Kobieta poprzez zdjęcie starała się oddać piękno, emocje i wewnętrzne przeżycia swoich klientów. Kariera fotograficzna Jadwigi rozwijała się szybko, dzięki czemu mogła otworzyć własne atelier w budynku przy Krakowskim Przedmieściu 42, czyli Hotelu Bristol.
Następnie w Polsce, w celu popularyzacji sztuki fotografii, powołano Warszawską Kasę Przezorności i Pomocy dla Fotografów, która stała się bardzo cenna. Organizacja aktywnie działała do I wojny światowej. W 1901 roku z inicjatywy Jadwigi powstało Towarzystwo Fotograficzne Warszawskie. Była to szansa dla miłośników fotografii na spotkanie w jednym atelier. Fotografka za własne środki wynajmowała przez dwa lata lokal towarzystwu i organizowała różne wydarzenia tematyczne.
W swoim atelier Golcz bezpłatnie uczyła dziewczęta sztuki fotografii. Już wtedy Jadwiga marzyła o stworzeniu prawdziwej szkoły fotografii. Chciała przełamać ówczesne stereotypy i postawić na indywidualizm, uczyć wszystkich rodzajów sztuki fotograficznej i szerzyć kulturę estetyczną wśród społeczeństwa. Jadwiga chciała rozwijając znakomity zawód dla inteligentnej kobiety, czyli zawód fotografa.
Teoretycznie udało jej się spełnić swoje marzenie, jednak w praktyce sukces został przypisany Włodzimierzowi Kirchnerowi. Ten były ksiądz często bywał w jej atelier, gdzie chętnie korzystał ze wskazówek fotografki, bogatej biblioteki, a także – jak się wkrótce okazało – pomysłów. W 1907 roku została otwarta pierwsza polska szkoła fotografii oferującą liczne kursy. Po włożeniu wielu wysiłków w popularyzację sztuki fotografii i nieudane spółki, Golcz ostatecznie straciła majątek i zdrowie. W 1912 roku porzuciła swój ulubiony zawód. W 1936 roku Jadwiga Golcz zmarła. Warszawska fotografka zapisała się w historii polskiej fotografii jako profesjonalistka w swojej dziedzinie, która nie dążyła do popularności.