Była znaną warszawską działaczką polityczną na przełomie XIX i XX wieku. Mowa o Zofii Daszyńskiej-Golińskiej. Udało jej się wpłynąć na losy polskich kobiet, podaje strona warsawka.eu. W tym artykule opowiemy więcej na temat działalności tej polityk.
Życiorys
Zofia Daszyńska urodziła się w 1860 roku w zubożałej rodzinie ziemiańskiej w Warszawie. Mimo trudnej sytuacji rodzinnej uczęszczała do gimnazjum publicznego w Warszawie, a następnie w Lublinie, gdzie zdała maturę. Zofia była studentką tajnego Uniwersytetu Latającego. Popularnie nazywano go uniwersytetem kobiecym. Duszyńska studiowała również na Wydziale Ekonomicznym w Szwajcarii. Jako pierwsza kobieta na uniwersytecie została dopuszczona do obrony pracy doktorskiej. W 1892 roku Zofia wróciła do rodzinnej Warszawy, gdzie podjęła pracę nauczycielki na tajnym uniwersytecie.
Działalność
Równolegle z karierą nauczycielską Zofia pracowała jako nauczycielka języka francuskiego w żeńskiej szkole średniej w Warszawie. W tym okresie zaangażowała się w środowiska robotnicze, nawiązując współpracę najpierw z partią robotniczą „Solidarność”, a następnie z Polską Partią Socjalistyczną.
W 1894 roku Daszyńska zmuszona została wyjechać do Niemiec, ponieważ brała udział w demonstracji na cześć Jana Kilińskiego. Tam pracowała na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. W 1896 roku Zofia awansowała na stanowisko docenta. Swoją pracę łączyła z działalnością społeczną i polityczną wśród polskiej emigracji. Pisała dla marksistowskiej „Walki Klasowej” i socjalistycznego „Przedświtu”, współpracowała z kręgami skupionymi wokół Komuny Paryskiej. Podczas pobytu w Berlinie Zofia zaangażowała się również w ruch wyzwolenia kobiet, wraz z Helen Stecker, Clarą Zetkin, Wilhelminą Kauer i Lili Brown. Zafascynowana filozofią Fryderyka Nietzschego, opublikowała pierwszy traktat o jego filozofii w języku polskim. W jego dziełach Daszyńska upodobała sobie estetykę słowa i kult nadczłowieka, w których widziała szansę na przezwyciężenie upadku cywilizacji i nierówności społecznych.
Po powrocie do Warszawy Zofia prowadziła konspiracyjne kursy samokształceniowe dla kobiet w zakresie nauk społecznych. W tym okresie Daszyńska zaczęła pisać artykuły. Swoje materiały o tematyce ekonomicznej, statystycznej i socjologicznej publikowała w prasie codziennej i specjalistycznej.
W XX wieku Zofia Daszyńska-Golińska przede wszystkim podkreślała potrzebę przeprowadzenia wszechstronnych reform społecznych, w tym wprowadzenia przepisów dotyczących ubezpieczeń, ośmiogodzinnego dnia pracy, bezpłatnej i obowiązkowej edukacji publicznej, opieki zdrowotnej dla pracowników itp. Jej zdaniem położyłoby to kres sprzecznościom klasowym i zapobiegło rewolucji społecznej. W 1900 roku Zofia przedstawiła swoją teorię socjalizmu w dużym traktacie zatytułowanym „Przełom w socjalizmie”. W dziele tym dokonała wszechstronnej analizy filozoficznych podstaw socjalizmu naukowego, teorii ekonomicznych, kwestii agrarnych oraz stanowisk współczesnych ruchów socjalistycznych.
Później Daszyńska zaczęła publikować wiele dysertacji naukowych. W szczególności jej prace dotyczyły zagadnień stricte ekonomicznych, demograficznych, statystycznych i polityki społecznej. W swoich materiałach Zofia często odwoływała się do myśli światowych filozofów. Jednocześnie polityk współpracowała z Uniwersytetem Narodowym im. Adama Mickiewicza, prowadziła zajęcia i warsztaty na Wyższych Kursach Kobiecych, a także pracowała we Lwowskiej Szkole Zarządzania.
Przez całą swoją karierę Zofia Daszyńska-Golińska starała się więc połączyć działalność społeczną z pracą naukową. Dążyła do poprawy warunków życia warszawiaków, zapewniając im więcej praw i swobód.