Jest ona najlepszą sportsmenką w historii polskiego sportu, wielokrotną medalistką igrzysk olimpijskich, rekordzistką Polski, Europy i świata – pisze warsawka.eu. Mowa o warszawskiej lekkoatletce Irenie Szewińskiej. W tym artykule bardziej szczegółowo opowiemy o jej ścieżce życiowej.
Pochodzenie
Irena Szewińska z domu Kirszenstein urodziła się w 1946 roku w Petersburgu w rodzinie żydowskiej. Ojciec Jakub-Gustav Kirszenstein był inżynierem pochodzącym z Warszawy, a matka Eugenia pochodziła z Kijowa. Jej rodzice poznali się podczas II wojny światowej w Uzbekistanie, gdzie została ewakuowana ukraińska fabryka, w której pracowała matka Ireny. Kiedy Szewińska miała rok, przeprowadziła się z rodzicami do Warszawy.
W stolicy Polski dziewczyna uczyła się w jednej z lokalnych szkół. Później Irena rozpoczęła studia na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Nauk Społecznych. To właśnie tutaj uzyskała tytuł magistra ekonomii. Równolegle ze studiami Szewińska pasjonowała się sportem. Kiedy Irena miała 15 lat, nauczycielka wychowania fizycznego odkryła w dziewczynie prawdziwy talent. Debiutantka podczas pierwszych sprawdzianów w parku Agrykola przebiegła 60 m w 8,3 sekundy i skoczyła wzwyż 138 cm.
Kariera sportowa
Po pierwszych udanych zawodach trenerem Ireny został były oszczepnik, finalista igrzysk olimpijskich z Melbourne Jan Kopyto. Właśnie w tym okresie Irena została członkinią warszawskiego klubu „Polonia”. Początkowo dziewczyna często występowała podczas zawodów lekkoatletycznych dla dzieci. W 1962 roku zdobyła pierwsze medale Mistrzostw Polski Młodzików w Łodzi.
W 1964 roku Irena wzięła udział w Europejskich Igrzyskach Juniorów odbywających się w Warszawie. W wyniku tych zawodów Szewińska zdobyła trzy złote medale, ponieważ zwyciężyła w biegu na 200 metrów i skoku w dal, a także w biegu rozstawnym na 4×100 metrów. Następnie warszawska zawodniczka wzięła udział w Igrzyskach Olimpijskich w Tokio, gdzie zdobyła srebrne medale w skoku w dal i biegu na 200 metrów. W 1965 roku Szewińska odniosła trzy zwycięstwa podczas uniwersjady w Budapeszcie. Na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku w 1968 roku zwyciężyła w biegu na 200 metrów z rekordem świata 22,58 i zdobyła brąz na dystansie 100 metrów. Zimą 1969 roku Irena zdobyła trzy medale na lekkoatletycznych europejskich igrzyskach halowych w Belgradzie.
W 1969 roku z powodu ciąży Szewińska zmuszona była opuścić letni sezon konkursowy, ale już w następnym roku zgłosiła się na uniwersjadę w Turynie. Latem 1971 roku na Mistrzostwach Europy w Helsinkach zdobyła brązowy medal w biegu na 200 metrów. Rok później odbyły się Igrzyska Olimpijskie w Monachium, gdzie Irena zdobyła również brązowy medal. Na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku zdobyła złoty medal na dystansie 400 m, ustanawiając nowy rekord świata z czasem 49,29. Ostatnie igrzyska olimpijskie w karierze Szewińskiej odbyły się w Moskwie, gdzie zawodniczka dotarł do półfinału.
W 1980 roku Irena zakończyła karierę sportowca. Zaczęła pracować w różnych polskich organizacjach. Szewińska była także członkiem wielu komitetów sportowych. Jako przedstawicielka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego była członkiem Komisji Koordynacyjnej ds. sprawdzenia stanu przygotowań do igrzysk olimpijskich w Atenach, Londynie i Tokio.
Irena Szewińska zmarła w 2018 roku po długiej walce z nowotworem. Pogrzeb miał charakter państwowy i odbył się z udziałem reprezentacyjnej kompanii Wojska Polskiego. Na pogrzebie obecni byli także Prezydent RP Andrzej Duda z żoną, premier Mateusz Morawiecki, minister sportu Witold Bańka oraz inni urzędnicy państwowi. W 2018 roku Międzynarodowa Federacja Lekkoatletyczna umieściła na Stadionie Zawiszy tablicę pamiątkową ku czci warszawskiego sportsmenki.