Rok 2022 w Polsce został ogłoszony rokiem Marii Konopnickiej, znanej warszawskiej pisarki – pisze warsawka.eu. W tym samym roku ukazała się książka „Konopnicka. Raz jeszcze”. W tym artykule porozmawiamy bardziej szczegółowo o działalności warszawskiej działaczki kulturalnej.
Różna
Warszawscy krytycy literaccy mają różne zdanie na temat pisarki Marii Konopnickiej. Niektórzy uważają, że należy ponownie przemyśleć twórczość kobiety, ponieważ pojawiły się bezpodstawne oskarżenia o grafomancję. Inni twierdzą, że biografia Konopnickiej nadaje się na serial.
Maria Konopnicka urodziła się w 1842 roku w polskim mieście Suwałki. Dziewczyna bardzo wcześnie straciła rodziców. Początkowo uczyła się w domu, później naukę zdobywała w prywatnych placówkach w Warszawie. Kiedy Maria miała dwadzieścia lat, wyszła za mąż za Jarosława Konopnickiego. Kobieta była matką ośmiorga dzieci, z których dwójka zmarła zaraz po urodzeniu. Ona miała separację z mężem, dużo podróżowała, uciekła z Polski w obawie przed prześladowaniami z powodu zaangażowania jej rodziny w powstanie styczniowe 1863 roku.
Twórczość
Przez całe życie Maria była zwolenniczką ruchu feministycznego. Aby utrzymać sześcioro dzieci, kobieta zmuszona była zarabiać na pisaniu. Pisała głównie na zlecenie różnych gazet warszawskich. W Warszawie Konopnicką nazywano czerwoną poetką rewolucji. Wszystkie dzieła pisarki cieszyły się dużym uznaniem, ponieważ jako pierwsza zwróciła uwagę na problemy społeczeństwa, w szczególności na niesprawiedliwość.
Maria Konopnicka pisała w różnych gatunkach, w tym eseje podróżnicze, ale najbardziej znana jest jako autorka poezji patriotycznej i literatury dziecięcej. Za jej najsłynniejsze dzieło uważa się wiersz „Rota”. Później dodano do niego muzykę i wykonano go jako nieoficjalny hymn Polski. Warszawiacy również preferowali opowiadanie-bajkę „O krasnoludkach i sierotce Marysi”. Dzieło to zostało przetłumaczone na wiele języków, w tym na ukraiński.
Warszawska profesor Maria-Jolanta Olszewska powiedziała w jednym z wywiadów, że pierwsze zbiory wierszy Marii są interesujące, ponieważ ich brzmienie jest ważniejsze niż słowa. Rzeczywiście Konopnicka posługiwała się środkami stylistycznymi, aby oddać w swoich pracach dźwięk fujarki.
Ogólnie proza Marii Konopnickiej jest empatyczna. Pisarka przedstawiała w swojej twórczości niesprawiedliwe doświadczenia różnych ludzi, zwłaszcza osób starszych, których młodzież postrzegają jako niepotrzebnych i zbędnych. W swoich esejach podróżniczych pisarka stara się zainteresować czytelnika przede wszystkim osobami, które spotyka w czasie swoich podróży i które mogą być bliskie jej czytelnikom. Prawdopodobnie jej polskich fanów przyciągała niezależność warszawskiej pisarki, a także różnorodność i szczerość.
W XX wieku na społeczeństwo polskie duży wpływ wywarł poemat epicki Konopnickiej „Pan Balcer w Brazylii”. Maria pisała to dzieło przez siedemnaście lat, gdyż kilkakrotnie zmieniała koncepcję. Rok 1905 ustrukturyzował jej poemat, który początkowo miał być opowieścią, którą Konopnicka usłyszała od chłopa na emigracji, który w poszukiwaniu lepszego życia przeprowadził się z Polski do Brazylii. Więc na początku miała to być taka historia z pouczeniem, że emigracja to coś złego. A później zmieniło się na tyle, że ukazano drogę Żydów do Ziemi Obiecanej prowadzoną przez Mojżesza. Brazylia stała się pustynią, z której wracają do Polski. Maria Konopnicka pokazała w tej pracy, jak zmieniło się postrzeganie wspólnoty przez chłopów, gdyż na statku do Brazylii chłopi spotkali bardzo różnych Polaków, nie tylko takich jak oni, ale także rzemieślników, ludzi zamożnych i nie tylko.
W XXI wieku pisarze warszawscy starają się wprowadzić Marię Konopnicką we współczesny kontekst literacki.