Warszawska reżyserka i pedagog Stanisława Maria Wysocka jest prawdziwą gwiazdą, jedną z najwybitniejszych polskich aktorek. Stanisława Wysocka uważana jest za jedną z najlepszych aktorek XX wieku, której twórczość podziwiano nie tylko w Polsce, ale także poza granicami kraju. Ponieważ życie i twórczość Stanisławy Wysockiej pozostają nieznane wielu współczesnym, w naszym artykule na warsawka.eu podzielimy się biografią tej wybitnej warszawianki, która wniosła ogromny wkład w rozwój polskiej kultury.
Wczesne lata i rozwój kariery aktorskiej
Stanisława Wysocka z Dzięgielewskich urodziła się 7 maja 1877 roku w Warszawie. Jej ojciec, Julian Dzięgielewski, był litografem, dlatego Stanisława Maria Wysocka od dzieciństwa była wychowywana w atmosferze sztuki.
Stanisława Wysocka zdobywała wykształcenie podstawowe i średnie w gimnazjum państwowym. Uczyła się w klasie dykcji i deklamacji w Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Jej nauczycielami byli wybitni polscy aktorzy: Wincenty Rapacki i Józef Kotarbiński. Jeszcze w gimnazjum Stanisława Wysocka zainteresowała się aktorstwem.
Po raz pierwszy Stanisława Wysocka wystąpiła na scenie teatralnej w wieku siedemnastu lat. Była częścią grupy teatralnej, która wyruszyła z występami do Siedlec. Na początku swojej kariery aktorskiej Stanisława Wysocka występowała pod pseudonimem „Wilska”.
W 1896 roku Stanisława Wysocka wyszła za mąż, po czym zmieniła pseudonim. Na początku swojej kariery Stanisława Wysocka odwiedziła wiele krajów jako część polskiej trupy teatralnej.
Wysocka zadebiutowała w teatrze w Warszawie w 1898 roku. Od tego czasu kariera aktorska Stanisławy Wysockiej szybko się rozwijała, stała się popularna nie tylko w Warszawie, ale także poza jej granicami. Od 1900 roku Stanisława Wysocka zaczęła występować w teatrach Poznania, Krakowa i Lwowa.
Punktem zwrotnym w życiu Stanisławy Wysockiej był rozwód z mężem. W 1911 roku aktorka wyszła za mąż za słynnego lekarza Grzegorza Stanisławskiego, z którym przeprowadziła się do Kijowa. Przeprowadzka na Ukrainę odegrała kluczową rolę w rozwoju kariery wybitnej warszawianki.
Działalność i twórczość w Kijowie
Stanisława Wysocka mieszkała w Kijowie przez osiem lat. Nie przeszkodziło jej to jednak w występach w różnych miastach Polski i Ukrainy. To właśnie w tym okresie życia Stanisława Wysocka była nie tylko aktorką, ale także reżyserką.
W Kijowie Stanisława Wysocka aktywnie korespondowała z Konstantym Stanisławskim. Była zwolenniczką jego twórczości i systemu. Sam Stanisławski wysoko cenił wkład Stanisławy Wysockiej w rozwój polskiego teatru.
W 1915 roku Stanisława Wysocka założyła i kierowała teatrem eksperymentalnym „Studya”. W tym teatrze naśladowała zasady Stanisławskiego. A kilka lat później Stanisława Wysocka prowadziła Państwowy Młody Teatr Polski. W tym samym czasie wybitna warszawianka wykładała w Akademii Teatralnej i Konserwatorium Dramatycznym.
Warto dodać, że w teatrze Wysockiej grał wybitny polski pisarz Jarosław Iwaszkiewicz, który później pełnił funkcję kierownika literackiego. Teatr Stanisławy Wysockiej działał w Kijowie przy ulicach Chreszczatyk i Kruglouniversytecka. W działalności Stanisławy Wysockiej w Kijowie bardzo pomagał jej mąż, który będąc lekarzem pracował nad kostiumami i dekoracjami dla teatru „Studya”.
Doświadczenie w kinematografii
Stanisława Wysocka to nie tylko utalentowana aktorka teatralna, ale także filmowa. Zagrała w szesnastu polskich filmach. Debiutem filmowym Stanisławy Wysockiej była taśma „Ponad śnieg”, która ukazała się w 1929 roku.
W tym samym roku zagrała w filmie „Mocny człowiek”. Jej umiejętności aktorskie zaczęto podziwiać w różnych częściach Polski, a krytycy pozytywnie oceniali jej role w filmach. Od tego czasu Stanisława Wysocka zaczęła być zapraszana do udziału w innych taśmach. Tylko w 1938 roku zagrała w siedmiu filmach. Ostatnią rolą Wysockiej była rola Marty Korczyńskiej w filmie „Nad Niemnem”, który ukazał się w 1939 roku.
Powrót do Polski
W 1920 roku Stanisława Wysocka wróciła z rodziną do Warszawy. Rok później Stanisława Wysocka rozpoczęła kierowanie Państwową Szkołą Dramatyczną przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. W tym samym czasie wybitna aktorka została zaangażowana do stołecznego Teatru Rozmaitości. Ponadto Stanisława Wysocka grała i kierowała kilkoma teatrami w Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Łodzi i Wilnie. Musiała harmonijnie łączyć ciągłe koncertowanie i pracę w Warszawie.
W 1934 roku Stanisława Wysocka rozpoczęła pracę pedagogiczną w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie. To właśnie tam pracowała do końca swojego życia. W 1935 roku Stanisława Wysocka została odznaczona Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za wielkie zasługi i wkład w rozwój kultury polskiej.
Wybitna aktorka i reżyserka Stanisława Wysocka zmarła 17 stycznia 1941 roku w Warszawie. Jej twórczość jest wzorem dla wielu współczesnych.